Geschiedenis van Backgammon Deel 2

(Herdrukt van de uitgave van 1970 van, het "Backgammon Boek" door Oswald Jacoby & John R. Crawford) Gecompileerd tegen Michael Crane - Augustus 2000, met erkenning aan de auteurs en de uitgevers.

De Kruistochten

Minstens één vorm van backgammon werd gespeeld in het Middenoosten lang vóór de Kruistochten. De bron kan oude Sumer, Egypte, India, of alle drie, maar spel geweest zijn de Kruisvaarders onder Saracens - en enthousiast goedgekeurd - werden geroepen nard of nard-shir ontmoetten.

De Arabieren hadden het spel van Persians geleerd, en het werd vermoedelijk genoemd na Ard -ard-shir Babakan van de dynastie Sassanid van het oude Perzische imperium, dat werd gezegd om het uitgevonden te hebben. Gebruikend twee dobbel in plaats van Romein drie, werd het spel gespeeld op een geruite doek die twaalf afdelingen bevatte die aan de zonnemaanden van het Perzische jaar beantwoorden.

Het totale aantal mensen, of muhrahs, beantwoordde aan het aantal dagen in de maanmaand; was de helft van tellers zwart en half waren wit, aangezien tijdens de helft van de maand de nachten donker waren en tijdens de andere helft van de nachten helder door de maan werd aangestoken. De namen van de zeven punten in het spel waren rijk suggestief: Kad (hoeveelheid), Ziyad (de groei), Satarah (fortuin, gordijn of sluier, of ster), Hazaran (duizenden), Khanah -khanah-gir (bezitter van het huis of de kamer), (lang, of lange) Tawil, en Alansubah (regeling, plan, of spel).

Diverse vroege versies van backgammon schijnen populair in Groot-Brittannië geweest te zijn. Hoewel het spel in Angelsaksische tijden werd gekend en in oude Engelse verklarende woordenlijsten van de achtste en negende eeuwen wordt vermeld, dateert zijn grote populariteit blijkbaar van de Kruistochten.

In feite, was dit en andere het gokken spelen zo populair met de Christelijke militairen in Richard het Lion-Hearted's leger dat hij en zijn bondgenoot, Philip van Frankrijk, een gezamenlijke handeling tijdens de Derde Kruistocht in 1190 uitgaven.

In de woorden van de historicus Joseph Strutt, van wie boeksporten en Pastimes van de Mensen van Engeland in 1841 werden gepubliceerd: "Het belemmert om het even welke persoon in het leger onder de graad van een ridder van het spelen bij om het even welke soort spel voor geld: de ridders en de geestelijken zouden voor geld kunnen spelen, maar niemand van hen werd toegelaten om meer dan twintig shillings in één gehele dag en nacht onder de boete van honderd shillings te verliezen, dat aan de aartsbisschoppen in het leger moet worden betaald; de twee monarchen hadden het voorrecht van het spelen voor wat zij tevredenstelden; maar hun bedienden werden beperkt tot de som van twintig shillings; en als zij overschreden moesten zij naakt worden geranseld door het leger drie dagen ".

Broer van Richard, Koning John, hield ook van het spel te spelen, dat nu zijn Engelse naam "lijsten", na Roman tabulae had verworven. De koning John speelde zijn hoffavorieten voor bescheiden staken, als hij verloor, het bedrag trouw werd genoteerd in het verslag van zijn dagelijkse uitgaven.

Midden Leeftijden

Het bleef een favoriet spel van de hogere klassen in Europa door de middenleeftijden. Robert van de dertiende-eeuw van Gloucester stelt afbeeldt ridders die "atte lijsten spelen" te boek, en er is een gelijkaardige passage in het Lied van Roland.

Lijsten die van de hogere klassen in heel de middeleeuwse maatschappij in Europa worden uitgespreid. De herbergiers trokken klanten door hen van raad, mensen te voorzien aan, en dobbelen, blijkbaar was de middeleeuwse raad tweemaal de grootte van het gebruikelijke schaakbord, en de mensen waren groter dan onze moderne het spelen schijven.

De Kerk, die natuurlijk niet enig soort het gokken goedkeurde, waged een lange en verliezende oorlog tegen het populaire spel. In 1254 Louis IX van Frankrijk (Heilige Louis) verbood het spel aan zijn hofambtenaren en breidde het verbod tot al zijn onderwerpen uit.

Honderd vijftig jaar later was de Aartsbisschop van Tournai bezig het vervolgen van mensen gevangen het spelen lijsten. De scholen van Bologna besloten dat de geestelijke canons niet op schaak van toepassing waren - maar de lijsten werden nog geclassificeerd met "inhonestiludi" (oneerlijk, of schandelijk, spelen), en probeert te onderdrukken het verdergingen tot het eind van de vijftiende eeuw. Het spelen Backgammon, onbekende Kunstenaar (het Nederlands, ongeveer 1650 - Brits Museum)

Tegen die tijd, stelden de steden in Frankrijk, Italië, Spanje, Zwitserland, en Holland lijsten van gemeentelijke censuur vrij mits de staken klein werden gehouden. Nochtans, bleef het spel verboden aan universitaire studenten en leerlingen die hun handel leren. Één geleerde sleuth, H. J. R. Murray, heeft minstens vijfentwintig verschillende soorten "lijsten ontdekt" die in diverse delen van Europa tijdens de Middenleeftijden worden gespeeld. In een artikel op het "Middeleeuwse Spel van Backgammon", schreef hij:

"In Spanje en Engeland het spel emperador, of het Engelse spel, de tribunes uit als belangrijke verscheidenheid van lijsten, in Duitsland buf, in de Lage Landen en Skandinavische landen verkeer of kotra. .. Testa was het spel dat vaakst in Italië wordt gespeeld. .. In Frankrijk trictrac, dat een bepaalde gelijkenis aan Spaanse laquet heeft, kwam aan de voorzijde uit ongeveer 1500.

Interessantst van deze spelen is emperador, omdat zowel in Spanje als Engeland er speciale termijnen voor verschillende manieren om vergelijkbaar met het onderscheid te winnen dat in moderne backgammon tussen wordt gemaakt wint, gammon, en backgammon waren. In Spanje, gaf het blokkeren van zes opeenvolgende punten winnaarbarata; in Engeland waren er speciale twee wint gekend als het limpolding en het slingeren ". Wij verdenken dat, in het vermelden van "het slingeren", M. Murray, backgammon en cribbageraad kan verward hebben. Hoewel cribbage een kaartspel is, wordt de score gehouden door pinnen rond de raad te bewegen aangezien de punten worden gemaakt. De eerste man aan score 121 wint, en als geavanceerder van zijn tegenstander de pin nog niet de huisraad (de laatste 30 gaten) heeft bereikt, is de verliezer "links in de slingerbeweging", geweest of, en verliest dubbel de staak ' geslingerd ".

De moderne raad verschijnt in beelden in Europa zodra de veertiende eeuw, en wijd na dat door het continent aangezien het spel bloeide en uitspreidde. De zeer ornate raad overleeft van deze periode, en zelfs kerkdecoratie - wat van de middeleeuwse kathedralen van Duitsland bevatten depiction's van backgammon raad. En er waren vele verhandelingen en verlichtte manuscripten om het spel te verklaren.

Engelse Literatuur

De Engelse geschiedenis en de literatuur zijn volledig van verwijzingen naar lijsten en, recenter, backgammon. Één de veertiende eeuw Engelse landstreek beschrijft, in Latijn, verscheidene verschillende "tabulas van de ludiadvertentie". Hier is één interessante variatie, die door Strutt wordt vertaald:

Er zijn vele methodes om bij de lijsten met te spelen dobbelt. Eerste hiervan, en het langst, worden genoemd het Engelse spel, Ludus Anglicorum, die zo wordt uitgevoerd: hij die aan de kant van de raad zit merkte 1-12 heeft vijftien mensen in het deel [ punt ] merkte 24, en hij die aan de kant zit merkte 13-24 heeft een gelijkaardig aantal mensen in deel 1.

Zij spelen met drie dobbelen of anders met twee (toestaand al - manieren [ een broodje van ] zes voor een derde dobbelen). Dan hij die bij 1-12 gezet is moet al zijn mensen brengen die bij 24 door de verdelingen van 24 tot 19, van 18, in 13 worden geplaatst, en van 12 tot 7, in afdeling 6-1, en dan hen van zijn tegenstander moet dragen het zelfde van 1 tot 7, vandaar aan 12, vandaar aan 18, in compartiment 19-24 doen; en hij die van al zijn mensen draagt is veroveraar. De zelfde verhandeling gaat andere variaties van lijsten, met inbegrip van Riet beschrijven Paume, gespeeld met twee dobbel en vier spelers.

Chaucer zinspeelt op het spel in de Verhalen van Canterbury: "Zij daucen, en zij pleyen bij ches en lijsten". Spenser verwijst naar het in Faerie Queene, en in Liefde werkt Verloren Shakespeare heeft Biron zeggen:

"Dit is de aap van de vorm, Monsieur Nice, dat, wanneer hij bij lijst speelt, dobbelt in eerbare termen" berispt. In 1579 publiceerde John Northbrooke een gematigde verhandeling berispend "nutteloze pastimes" op de Dag van de Sabbat "door authoritie van worde van God en oude schrijvers". Hij heeft eerder een goed woord voor ons spel te zeggen, of minstens veroordeelt hij het met vaag lof: "Spelen bij lijsten is veel verdraaglijker (hoewel in alle niet toelaatbare opzichten) dan en Kaarten zijn, voor dat het leaneth partlie aan kans, en partlie aan industrie van de mening" dobbel.

Minstens erkende Northbrooke dat de lijsten een spel van vaardigheid waren, en misschien was zijn houding liberaler dan het, sinds zo onlangs kijkt aangezien 1526 Hoofdwolsey dat alle lijsten, dobbelen, kaarten hadden verordend, en de kommen onwettig waren en zouden moeten worden gebrand.

Nochtans, aangezien de mensen zowel koppig als vindingrijk zijn, sommige artisans vermomde backgammon raad als boeken - de binnenkant was dobbelt, mensen, en dobbelt dozen.

Koninklijke Hof

Het spel bleef bij koninklijke hoven, zelfs in Schotland bloeien. James de Eerste is befaamd om de laatste avond van zijn leven, vóór zijn moord in 1437, "in lezing met zijn Koningin en nobles en de dames van zijn Hof, en doorgebracht te hebben in het spelen bij Schaak en Lijsten".

De lijsten werden gedraaid, zo te zeggen, in 1479, toen de Hertog van de broer van Albany van James III van Schotland, in het Kasteel van Edinburgh werd beperkt. Één nacht nodigde hij de kapitein van de wacht aan avondmaal uit, en zij besteedden het jovial avond drinken, het zingen, en het spelen bij lijsten. 's morgens was de koninklijke gevangene verdwenen, en zijn jailer was dood.

Het spelen Backgammon. Het schilderen door Adriaen van Ostade. (Het Nederlands, 1672 - Brits Museum) het spel bleef één van de populairste sporten onder Elizabethans. Een generatie recentere Koning James I van Engeland nam, in Christian Dutie van een Kinge naar God, het interminably moralistic gidsboek waar dat hij voor zijn oudste zoon, Henry heeft geschreven, de toekomstige koning: "Zoals voor zitting, of huispastimes - aangezien zij roome kunnen af en toe leveren, die, zou het zijn emptie, octrooi aan schadelijke luiheid zijn - ik zal niet daarom met curiositie van sommige geleerde mensen van onze tijd in het verbieden cardes akkoord gaan, zal en zulke als spelen van gevaar dobbelen; wanneer het foule en stormie weer is, dan zeg ik, kan ye lawlully bij cardes of lijsten "spelen.

En blijkbaar bleef het spel onder kleinere mensen, in markt evenals "foule en stormie" weer bloeien. Robert Burton, in de Anatomie van Melancholie, geeft een algemene mening van de zeventiende eeuwsporten: De "gewone recreaties die wij in de winter hebben gehad, aangezien de kaarten, lijsten, dobbelen, shovelboard, schaak-leggen. ..".